Lotta Elstad (1982) was journalist in Dagens Næringsliv en columnist in Klassekampen. Ze debuteerde met het aan Gunther Walraff herinnerende non-fictieboek En såkalt drittjobb (2008), waarvoor ze een tijdje als schoonmaakster in een hotel van de Thonketen ging werken. Haar eerste roman was Ettromsleiligheten (2012). Haar doorbraak kende ze met Jeg nekter å tenke (2017), dat als Ik weiger na te denken **½ (2020) in het Nederlands vertaald werd.
Drieëndertig is Hedda Møller wanneer ze met twee tegenslagen af te rekenen krijgt. Haar vriendje Lukas, die in universitaire milieus vertoeft, maakt het uit. De economische crisis heeft ervoor gezorgd dat ze als freelancejournaliste niet langer aan de bak komt.
Ze besluit van de nood een deugd te maken en trekt op vakantie naar Turkije. Onderweg moet het vliegtuig een noodlanding maken in Athene en Hedda besluit (met trein, bus en ferry) naar huis terug te keren. In Berlijn ontmoet ze Milo,
een bebrilde vagebond die in CAPSLOCK schrijft (vertaling Kor de Vries)
over wie ze verder zegt:
Ik had nog nooit iemand zoals Milo ontmoet. Ik zal nooit meer iemand zoals Milo ontmoeten. (vertaling Kor de Vries)
Hedda heeft onbeschermde seks met hem en weer in Oslo constateert ze dat ze zwanger is. Ze maakt een afspraak bij de dokter, maar loopt, wanneer ze hem, na de door de wet opgelegde overwegingstermijn, weer opzoekt, om onduidelijke redenen weg uit de consultatieruimte.
En wanneer Milo dan in hoogst eigen persoon in Oslo arriveert, loopt de zaak helemaal uit de hand. De man debiteert aan de lopende band de meest bizarre opvattingen: een van de minder opvallende daarvan is dat je betere seks hebt als je tijdens het vrijen je sokken aanhoudt. Maar één ding is zeker: hij is een kei in het vinden van alternatieve bronnen van inkomsten…
Jeg nekter å tenke**½ kreeg erg goede kritieken in Noorwegen en werd er genomineerd voor de Ungdommens kritikerpris 2018. In de motivatie van de jury heet het o.a.:
Ik weiger na te denken is een adembenemende roman. Elstad lijkt wel de excentrieke jongere zus van Vigdis Hjorth. Ze schrijft vlot en rusteloos, maar bij tijden ook met een onderliggende woede, over onderwerpen zoals abortus, de EU en de nieuwe onderlaag van het precariaat (1)
(1) precariaat wordt in Trouw (01.02.2012) gedefinieerd als “de groeiende maatschappelijke laag van mensen met tijdelijke, vaak slecht betaalde banen, weinig sociale zekerheid en nog minder politieke invloed.”
Jeg nekter å tenke is grappig (soms hilarisch), ondeugend (voor sommigen licht shockerend), flashy (maar ook geëngageerd), absurd maar tegelijkertijd op een bizarre manier geloofwaardig. Alleen jammer dat er na afloop van de lectuur weinig van blijft hangen.
Lotta Elstad, Ik weiger na te denken, vertaald door Kor De Vries, Amsterdam (Prometheus), 2020 ISBN 978 90 446 4362 6
Terug naar Auteurs
Noorse auteurs in vertaling 